ഓരോ നാടകപ്രവർത്തകന്റെയും ആത്മാവിഷ്കാരത്തിനുള്ള ഉപാധിയാണ് നാടകം. വേദിയും ശബ്ദവും വെളിച്ചവും ചമയവും എല്ലാം ഈ ആത്മാവിഷ്കാരത്തിന്റെ അകമ്പടി മാത്രമാണു. ഇന്നാകട്ടെ ഈ അകമ്പടിസംവിധാനങ്ങളാണ് ഒരു നാടകത്തിന്റെ മികവിന്റെ അളവുകോലായി മാറിയിരിക്കുന്നത്. നാടകകാരനായിരിക്കുന്നു അകമ്പടി! ഇതിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമെന്നോണം നാടകത്തിന്റെ ആവിഷ്കാര ചിലവ് ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. നാടകം സാധാരണക്കാരന്റെ കലാരൂപമല്ലാതെയാകുന്നു. വ്യക്തികളുടെയും അമച്വർ വേദികളുടെയും പ്രാപ്തിക്കനുസരിച്ചും അതേ സമയം ജനങ്ങൾക്ക് ആകർഷണീയമാം വിധം നാടകം നടത്തേണ്ട പുതിയ തന്ത്രങ്ങളും സങ്കേതങ്ങളും ആവിഷ്കരിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമേ നാടകങ്ങളുടെ ജനകീയത നിലനിർത്താൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. അതിനു ബോധപൂർവ്വമായ ഇടപെടലുകൾ ഉണ്ടാകണം.

നാടകകാരൻ കേന്ദ്രസ്ഥാനം അലങ്കരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന നാടക രൂപങ്ങളാണ് തെരുവു നാടകങ്ങൾ. അവ ജനങ്ങളുമായി നേരിട്ട് സംവദിക്കുന്നു. ആത്മപ്രചോദിതത്വം, സ്വാഭാവികത, പങ്കാളിത്തം എന്നിവ തെരുവു നാടകങ്ങളുടെ മുഖമുദ്രയാണു.

നാടകങ്ങൾക്ക് ജനകീയത തിരിച്ചുവരണമെങ്കിൽ തെരുവ് നാടകങ്ങൾ വീണ്ടും സജീവമാകേണ്ടതുണ്ട്. അതിനു ബോധപൂർവ്വമായ ഇടപെടലുകൾ സമൂഹത്തിൽ ഉണ്ടാകണം. അത്തരത്തിൽ ഉള്ള ഒരു ഇടപെടലാണ്  ‘തെരുവരങ്ങ് ‘.